Dariusz Dziekanowski
Dariusz Dziekanowski znany i ceniony polski piłkarz i trener zaangażował się w projekt Soccer Skills, popierając ideę indywidualnych treningów najmłodszych talentów piłkarskich.
Dariusz Dziekanowski karierę piłkarską rozpoczął jako zawodnik Polonii Warszawa, w której grał w latach 1973-1979. W pierwszej lidze zadebiutował jako zawodnik Gwardii Warszawa, w barwach której występował w latach 1979-1983. Jako jeden z najbardziej utalentowanych młodych piłkarzy początku lat 80 trafił w 1983 do Widzewa Łódź. W barwach łódzkiej drużyny zdobył Puchar Polski w 1985.
Najlepszy okres jego kariery wiąże się w występami w drużynie Legii Warszawa. W barwach Legii zdobył Puchar Polski w 1989 oraz wywalczył Wicemistrzostwo Polski w 1986. W 1988 z 20 bramkami zdobył tytuł króla strzelców ligi.
W 1989 przeniósł się do szkockiego zespołu Celtic F.C. Rozegrał tam 48 ligowych spotkań i strzelił 10 bramek. W 1992 przeniósł się do angielskiej drużyny Bristol City, w której występował do 1993. W rundzie jesiennej sezonu 1993-1994 rozegrał 6 meczów w barwach Legii. Dzięki tym kilku występom w Legii znalazł się na liście Mistrzów Polski sezonu 1993-1994. W 1994 był zawodnikiem niemieckiej drużyny Alemannia Akwizgran, a w latach 1994-1995 FC Köln.
Wiosną 1996 powrócił do Polonii Warszawa i pomógł wywalczyć jej awans do pierwszej ligi. W reprezentacji Polski rozegrał w latach 1981-1990 63 mecze i strzelił 20 bramek.
W 1986 brał udział w Mistrzostwach Świata w Meksyku. Największe sukcesy reprezentacyjne odnosił jako junior: w latach 1980-1981 dwukrotnie zdobywał tytuł Wicemistrza Europy do lat 18. Był jednym z najlepszych polskich i europejskich piłkarzy lat 80.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako komentator w telewizji i prasie sportowej. Od 2002 pracował w Polskim Związku Piłki Nożnej jako selekcjoner reprezentacji juniorów a od 11 lipca 2006, do lipca 2008 był asystentem trenera Leo Beenhakkera w reprezentacji polski.
Włodzimierz Smolarek
Wychowanek klubu Włókniarz Aleksandrów Łódzki. Gra we Włókniarzu przypada na lata 1967-1973, później przeszedł do Widzewa Łódź (1973-1977 i 1979-1986), Legia Warszawa (1977-1979), niemiecki Eintracht Frankfurt (1986-1988, zdobywca pucharu Niemiec w 1988), holenderski Feyenoord Rotterdam (1988-1990 46-13) oraz FC Utrecht (1990-1996 165-33).
Największe sukcesy Włodzimierz Smolarek święcił w Widzewie Łódź. W I lidze w barwach Widzewa rozegrał (1979-1986) 181 meczów, strzelając 61 bramek. Dwukrotny mistrz Polski (1981, 1982), zdobywca pucharu Polski (1985).
W reprezentacji Polski rozegrał 60 meczów (52 – Widzew, 5 – Eintracht, 2 – Feyenoord, 1 – Utrecht), będąc przy tym kapitanem 9 razy.
W 1983 roku prześcignął Zbigniewa Bońka jako najlepszy strzelec ligowy Widzewa, a potem z bilansem 61 goli w ekstraklasie był liderem aż do maja 1996, gdy wyprzedził go Marek Koniarek.
Włodzimierz Smolarek to jeden z najlepszych w historii piłkarzy Widzewa, jak również całej polskiej piłki. Uwielbiany przez wszystkie pokolenia kibiców za światową klasę, ale również za niezwykłą zadziorność, waleczność, bojowość i ambicję.
Włodzimierz Smolarek to również dwukrotny uczestnik finałów Mistrzostw Świata. W 1982 roku w Hiszpanii zdobył brązowy medal, 4 lata później w Meksyku był zdobywcą jedynej bramki dla Polski.
Osiadł na stałe w Holandii, gdzie zajął się pracą trenerską, prowadzi drużyny juniorskie w Feyenoordzie.
Mirosław Szymkowiak
4-krotny Mistrz Polski z Wisłą Kraków oraz 2-krotny z Widzewem Łódź. Ma na koncie 2 Puchary Polski zdobyte z Wisłą, a także sukces na Mistrzostwach Europy w 1993 r. z reprezentacją U-16.
W pierwszej reprezentacji Polski wystąpił 33 razy, zdobywając 3 bramki. Ostatni raz pojawił się w kadrze w meczu eliminacyjnym do ME'2008 przegranym 1:3 z Finlandią.
Jego specjalnością były precyzyjnie wykonywane rzuty wolne.
W wyniku różnego rodzaju konfliktów i złej sytuacji w tureckim Trabzonsporze, 30 grudnia 2006 ogłosił zakończenie piłkarskiej kariery, po czym próbował swoich sił jako komentator sportowy w Canal+. 10 sierpnia 2007 FIFA rozwiązała kontrakt Szymkowiaka z Trabzonsporem i stał się wolnym piłkarzem. Otrzymał oferty z kilku klubów OE - Widzewa, Lecha Poznań, Korony i Wisły Kraków, ale ostatecznie nie zdecydował się na wznowienie kariery.